Στο ανανεωτικό κλίμα που φάνηκε να γεννιέται από την 26 Ιανουαρίου, κυρίως, στη χώρα μας
μετά την αλλαγή που διεκδικεί το όνομα και την ουσία των δυνάμεων της Ζωής προς
εκείνες της κοινωνικής και ψυχικής εντροπίας, δεσπόζουσα θέση –κλειδί του
ψυχοδιανοητικού μας κόσμου είχε ο προεκλογικός δημόσιος λόγος. Το άνοιγμα οφειλόταν πριν από όλα, στο
ότι επιτέλους «έκλεισαν (δυστυχώς και κατ΄ανάγκην ίσως, μόνον προσωρινά, όπως
έως σήμερα ήδη έχει αποδειχθεί), τα λογιστικά βιβλία» που μας καθήλωναν,
στοχαστικά και ψυχικά σε «κενό απορίας-αφασίας». Η γλώσσα επανήλθε ως φωνή του
Αληθινού/Πραγματικού στο όλο αφήγημα της οικονομίστικης/μονεταριστικής
καταιγίδας αξιώνοντας την αγωνιστική ελπίδα ενάντια στον φόβο, κυρίως. Η ίδια
ποιότητα ύφανε και τον μετεκλογικό λόγο της Νέας Κυβέρνησης, με στιγμή-καταλύτη
την αναφορά του Πρωθυπουργού (δυο φορές) στην causa finalis της θυσίας της Ιφιγένειας, όπως και στην
Ύβρι και στην Νέμεση.
Ο «ταμίας των ανέμων», ο Αίολος, γιόρτασε μαζί μας
διαλύοντας με ανέμους σαρωτικούς την όντως σαθρών δομών «ενότητα»
ολισθηρών χρηματοπιστωτικών παιγνιοτόπων των πάσης φύσεως ιδιοτελών
κινήτρων πιστωτών μας. Η Ύβρις που αυτοί διέπραξαν συσπειρώθηκε και ήδη, η
κυανώπις (μαυρομάτα) Νέμεσις κεντρίστηκε να σπεύσει.