Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021

ΤΟ ΝΕΟ ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΡΓΟ ΜΟΥ

Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζω το νέο μου βιβλίο με τίτλο: Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΕΠΙΓΕΝΟΜΕΝΗ ΨΥΧΙΚΗ (ΕΓ)ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ”. Η περίληψη του δοκιμίου αυτού το οποίο είναι προϊόν μελέτης και εργασίας πολλών ετών παρατίθεται παρακάτω: ΠΕΡΙΛΗΨΗ -------------------------- Στο δοκίμιο αυτό διερευνάται η φύση του φόβου πρώτον ως φυσιολογική ψυχική κατάπτωση σε λύπη ή ταραχή , αναγόμενη σε κάποια πραγματικά αίτια, αληθή, των οποίων οι συνέπειες εκτιμώνται λογικά ως επικείμενες βλάβες ή καταστροφές. Εκείνο όμως που αποτελεί το κύριο περιεχόμενο του βιβλίου είναι ο άλογος, αναίτιος ή δυσανάλογος προς όποιο αίτιο καταλήγει να τον προκαλεί, φόβος. Η δεύτερη αυτή κατηγορία εκτιμάται ως μεθοδική, σκόπιμη και συστηματική εμβολή φόβου στην ανθρώπινη ψυχοπνευματική σφαίρα, ατομική αλλά προπάντων συλλογική, από μηχανισμούς που δεν προκρίνονται ως συγγνωστοί από το Δίκαιο και την κανονική ρύθμιση της κοινωνικής λειτουργίας και του όλου υγιούς βιοτικού φάσματος. Εν τούτοις, δίνονται τεκμήρια ικανά να εμφανίσουν ότι οι μηχανισμοί αυτοί υφίστανται, όπως και το έργο τους, η παραγωγή και εγκατάσταση φόβου , το οποίο μάλιστα εφαρμόζεται ως κυρίαρχο και εν πολλοίς έγκριτο μέσον άσκησης εξουσίας στον, θεσμικά ή ακόμη και απλώς φαινομενικά πολιτισμένο σύγχρονο κόσμο. Αυτοί οι μηχανισμοί επικρατούν ιδίως τώρα, δρώντας παράλληλα ή εναντίον ή και σε συγκεκαλυμμένη διαπλοκή προς τα νομικά πλαίσια. Αποδεικνύεται δε, ότι η ένταση και η έκτασή τους βαίνει αύξουσα, με όχημα όχι πάντοτε την ανοιχτή, απροκάλυπτη βία, αλλά με ποικίλες μορφές εκτροπής του υγιούς ψυχισμού σε φοβικό φορτίο, ως θεμελιώδους συνθήκης ενός "νέου" τύπου ανθρώπου, ευεπίφορου στην χειραγώγηση, αφ΄ενός, και στην πνευματική απίσχναση αφ΄ετέρου. Επιχειρείται, στο εν λόγω βιβλιο, μέσω της "ιστορίας διαχείρισης του φόβου" κατά διαχρονικό συγκριτικό τρόπο, να προβληθεί η δυνατότητα αντιμετώπισης του φοβικού συνδρόμου ως κατασκευής κατ' αρχάς και κυρίως, αλλά και γενικότερα να γίνει κατανοητό ότι ο φόβος που παραλύει την κριτική σκέψη,την δυνατότητα σχηματισμού γνώμης, απόφασης και πράξης , μπορεί να εξαιρεθεί σε μεγάλο βαθμό ή και ολοσχερώς, ενίοτε, από την ανθρώπινη φύση. Θεωρώ ότι, παρά την τρέχουσα παναθρώπινη ιστορική συγκυρία, υπάρχουν ακόμη ελπίδες ανάκαμψης και απελευθέρωσης από αυτά τα διαβρωτικά της όλης ανθρώπινης ουσίας δεσμά, εάν υπάρξει κατανόηση και αντιμετώπιση εκ μέρους των ανθρώπων , του φοβικού συνδρόμου που μεθοδικά, ύπουλα όσο και βάναυσα, έχει ήδη κατακλύσει πολλούς, καθιστώντας τους πειθήνιους υπηρέτες των μεγαλομανών αρχιτεκτόνων της Παγκοσμιοποίησης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει μέσα στο κλίμα που καλλιεργείται στοχεύοντας στην απεχθή "Μεγάλη Επανεκκίνηση", είναι: "Αυτός ο, με ποικίλες μορφές βίας, απροκάλυπτης ή μεταμφιεσμένης, εγκαθιστάμενος ως επινεμομένη ψύχωση σε παγκόσμια κλίμακα φόβος, είναι ακατανίκητος;" Απαντούμε: "Όχι". Ακριβώς επειδή είναι ένα κατασκεύασμα της Κυβερνητικής. Δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση, δεν αναγνωρίζεται από την ανθρώπινη ιστορία. Μπορεί και πρέπει να καταπολεμηθεί με τρόπους που αναφύονται από την ανθρώπινη αυθεντία. Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζω το νέο μου βιβλίο με τίτλο: Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΕΠΙΓΕΝΟΜΕΝΗ ΨΥΧΙΚΗ (ΕΓ)ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ”. Η περίληψη του δοκιμίου αυτού το οποίο είναι προϊόν μελέτης και εργασίας πολλών ετών παρατίθεται παρακάτω: ΠΕΡΙΛΗΨΗ -------------------------- Στο δοκίμιο αυτό διερευνάται η φύση του φόβου πρώτον ως φυσιολογική ψυχική κατάπτωση σε λύπη ή ταραχή , αναγόμενη σε κάποια πραγματικά αίτια, αληθή, των οποίων οι συνέπειες εκτιμώνται λογικά ως επικείμενες βλάβες ή καταστροφές. Εκείνο όμως που αποτελεί το κύριο περιεχόμενο του βιβλίου είναι ο άλογος, αναίτιος ή δυσανάλογος προς όποιο αίτιο καταλήγει να τον προκαλεί, φόβος. Η δεύτερη αυτή κατηγορία εκτιμάται ως μεθοδική, σκόπιμη και συστηματική εμβολή φόβου στην ανθρώπινη ψυχοπνευματική σφαίρα, ατομική αλλά προπάντων συλλογική, από μηχανισμούς που δεν προκρίνονται ως συγγνωστοί από το Δίκαιο και την κανονική ρύθμιση της κοινωνικής λειτουργίας και του όλου υγιούς βιοτικού φάσματος. Εν τούτοις, δίνονται τεκμήρια ικανά να εμφανίσουν ότι οι μηχανισμοί αυτοί υφίστανται, όπως και το έργο τους, η παραγωγή και εγκατάσταση φόβου , το οποίο μάλιστα εφαρμόζεται ως κυρίαρχο και εν πολλοίς έγκριτο μέσον άσκησης εξουσίας στον, θεσμικά ή ακόμη και απλώς φαινομενικά πολιτισμένο σύγχρονο κόσμο. Αυτοί οι μηχανισμοί επικρατούν ιδίως τώρα, δρώντας παράλληλα ή εναντίον ή και σε συγκεκαλυμμένη διαπλοκή προς τα νομικά πλαίσια. Αποδεικνύεται δε, ότι η ένταση και η έκτασή τους βαίνει αύξουσα, με όχημα όχι πάντοτε την ανοιχτή, απροκάλυπτη βία, αλλά με ποικίλες μορφές εκτροπής του υγιούς ψυχισμού σε φοβικό φορτίο, ως θεμελιώδους συνθήκης ενός "νέου" τύπου ανθρώπου, ευεπίφορου στην χειραγώγηση, αφ΄ενός, και στην πνευματική απίσχναση αφ΄ετέρου. Επιχειρείται, στο εν λόγω βιβλιο, μέσω της "ιστορίας διαχείρισης του φόβου" κατά διαχρονικό συγκριτικό τρόπο, να προβληθεί η δυνατότητα αντιμετώπισης του φοβικού συνδρόμου ως κατασκευής κατ' αρχάς και κυρίως, αλλά και γενικότερα να γίνει κατανοητό ότι ο φόβος που παραλύει την κριτική σκέψη,την δυνατότητα σχηματισμού γνώμης, απόφασης και πράξης , μπορεί να εξαιρεθεί σε μεγάλο βαθμό ή και ολοσχερώς, ενίοτε, από την ανθρώπινη φύση. Θεωρώ ότι, παρά την τρέχουσα παναθρώπινη ιστορική συγκυρία, υπάρχουν ακόμη ελπίδες ανάκαμψης και απελευθέρωσης από αυτά τα διαβρωτικά της όλης ανθρώπινης ουσίας δεσμά, εάν υπάρξει κατανόηση και αντιμετώπιση εκ μέρους των ανθρώπων , του φοβικού συνδρόμου που μεθοδικά, ύπουλα όσο και βάναυσα, έχει ήδη κατακλύσει πολλούς, καθιστώντας τους πειθήνιους υπηρέτες των μεγαλομανών αρχιτεκτόνων της Παγκοσμιοποίησης. Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει μέσα στο κλίμα που καλλιεργείται στοχεύοντας στην απεχθή "Μεγάλη Επανεκκίνηση", είναι: "Αυτός ο, με ποικίλες μορφές βίας, απροκάλυπτης ή μεταμφιεσμένης, εγκαθιστάμενος ως επινεμομένη ψύχωση σε παγκόσμια κλίμακα φόβος, είναι ακατανίκητος;" Απαντούμε: "Όχι". Ακριβώς επειδή είναι ένα κατασκεύασμα της Κυβερνητικής. Δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση, δεν αναγνωρίζεται από την ανθρώπινη ιστορία. Μπορεί και πρέπει να καταπολεμηθεί με τρόπους που αναφύονται από την ανθρώπινη αυθεντία.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2018

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΝ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟΝ Ή ΤΡΙΕΣΠΕΡΟΣ
ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ "ΤΡΙΕΣΠΕΡΟΥ" ΔΗΛΑΔΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΝΥΚΤΩΝ ΤΗΣ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ (ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ) ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΡΧΊΖΕΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΦΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ.

Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Η Τριεσπερος.
Οι τρεις νύχτες που ο Δίας, ο Αιθερας ως " πυρ κορυφαιοτατον και καθαροτατον" γονιμοποιούσε την Αλκμήνη. Την αλκιμον Μήνιν. Την Σελήνη. Που σημαινει πάντοτε την Κόρη.
Την Ψυχή. Και οι " τρεις Νυχτες" είναι η Επιστήμη (Μαντοσυνη), η Σωφροσύνη, η Δικαιοσυνη.
Κι έτσι γεννιέται ο δεύτερος Ηρακλής, ο Ηλιακός Χρόνος, ο αστρικός. Ο πρώτος, ήταν ο Αγηραος Χρόνος,ή Ηρακλής, ή "άπαξ επέκεινα". Προοντολογικος, προχωρικος, γενετης του Αιθερος, του Χάους και του Ερέβους.
Αλλά ο χρόνος - νέος Ηρακλής, δεμένος πια με τη μοίρα των πραγμάτων, έρχεται
ως φορέας όχι των συνθηκών της ύπαρξης, αλλά ως συνθήκη απόλυτη αυτός ο ίδιος. Διαποτισμενος με τις αξίες του αμωμου Αιθερος, της θερμοτητας , της έλξης, της διάρκειας της στα παντα προσαρμογής και της των πάντων συναρμογης,αφ' ενός. Αφ' ετέρου, με το φως της ολόκληρης, πλήρους ψυχης- της Αλκιμης Σελήνης.
Σπαρμένος στην μήτρα της Ψυχης-"αρχή και αιτιον πάσης κινήσεως" την λέει ο Αριστοτέλης, άρα προηγούμενη και αυτού του Χρόνου. Του οποιου χρονου αυτή είναι η ουσιώδης εκδήλωση.
Τούτος ο χρόνος γεννήθηκε κάτω από τη σκέπη των τριών Νυκτών. Ήλθε στον κόσμο ως εξαγγελος τους.
Τίποτε δεν είναι κενό. Τίποτε δεν πρέπει να είναι " τίποτε". Ο Κόσμος έγινε για να βεβαιωθεί ο πολλαπλός Νόμος της Φύσεως. Και θεμέλιο της είναι ο Χρόνος, ο " πολυτιμητος Θεός εν τη του Ορφέως Θεολογία"
(Μικρή συμπερίληψη του μύθου και των πολλών και μεγάλων λεγομένων
(και ) περί χρόνου στον Ιερό Λογο εν ραψωδίας κδ' του Ορφέως.
Μαρία Σίδερη
Χειμερινό Ηλιοστάσιο 2018.

Κυριακή 15 Ιουλίου 2018

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΙΔΕΡΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΑΛΙΑΝΑ Κανάλι 1 Πειραιά



Μαρία Σιδέρη: Δεν καταλαβαίνω πως τόσο εύκολα παραδίνεται ένας λαός στη λήθη




Συνέντευξη στη Γεωργία Δαλιανά*…
Στις μέρες μας, που η Γεωγραφία είναι μοίρα (αλλά και η Aφασία είναι μοίρα και μάλιστα διττή!!!) που η συνειδητή καλλιέργεια του φόβου από τις πολιτικές ηγεσίες κρατάει γερά τα σκήπτρα, με στόχο την αποξένωση του πολίτη από την πραγματικότητα, που η αλλοτρίωση, ο φανατισμός, η σήψη, η παραπλάνηση είναι παγκόσμια φαινόμενα ενός διαλυμένου κόσμου που σπαράσσει και σπαράσσεται, ευνουχίζει και ευνουχίζεται, το ζητούμενο πια δεν είναι η τάση μιας καταγγελτικής κουλτούρας χάρη των ωρών και των συρμών κενής περιεχομένου όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά η καίρια επιστροφή στο Λόγο, δηλαδή στη Φλόγα και τον Πυρήνα των εννοιών. Η επιστροφή στη φύση των πραγμάτων.
Η Μαρία Σιδέρη, χαρισματική προσωπικότητα της Ελληνικής διανόησης, πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ζωγράφος, συγγραφέας και φιλόσοφος, μας μιλά για τον κοινό παρανομαστή όλων των δεινών, για τα κομμάτια της θρυμματισμένης μας εικόνας αλλά και την ατομική μας ευθύνη που έτσι ή αλλιώς παίζεται κεκλεισμένων των θυρών. Ας της δώσουμε το λόγο:

Κυριακή 24 Ιουνίου 2018

Η ΜΑΡΙΑ ΣΙΔΕΡΗ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΗ ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ ΣΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Διεθνές Επιστημονικο Συνέδριο
"ΟΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΗΘΙΚΗΣ"
Συνδιοργάνωση:
Πανεπιστήμιο Πατρών
Διεθνές Κέντρο Επιστημών και Ελληνικών Αξιών
Ιούνιος 2018
Στιγμιότυπο από την εισήγησή μου με θέμα:
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ



ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΙΔΕΡΗ


                                                        Η ΣΥΝΑΦΕΙΑ:               
                      ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η σύγχρονη περιβαλλοντολογική θεωρία «οικοσοφία», όπως την επεξεργάστηκε ο F. Guattarie,[1] διακρίνει τρία οικοσυστήματα :
1.     Την Φύση (ως natura).
2.     Την Κοινωνία.

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2016

Η Διαλεκτική των πάντων (Συνεδριακό κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, Αρχαία Ολυμπία )

Η ΜΑΡΙΑ ΣΙΔΕΡΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 Η επίδραση της αρχαίας ελληνικής σκέψης πάνω στη φιλοσοφία, την επιστήμη και την τεχνολογία Συνεδριακό κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας Αρχαία Ολυμπία, 28-31 Αυγούστου 2016

 ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ Α.Ε. ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

 ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

 Το Συνέδριο, αφετηρία ίδρυσης Διεθνούς Κέντρου Επιστημών & Ελληνικών Αξιών, έλαβε χώρα στο Συνεδριακό Κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας. Οργανωτικός Φορέας του Συνεδρίου ήταν το Πανεπιστήμιο Πατρών με την ευγενική σύμπραξη και συνεργασία της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών, της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, της Εταιρείας Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, σε συνδιοργάνωση με τον Δήμο Ήλιδας, τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας και την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Οι προσκεκλημένοι Έλληνες και ξένοι εισηγητές ανέπτυξαν θέματα σχετικά με την Φιλοσοφία, την Επιστήμη, την Τεχνολογία και τον εν γένει Πολιτισμό του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου. Η Μαρία Σίδερη, προσκεκλημένη από το Πανεπιστήμιο Πατρών ανέπτυξε το θέμα: Η Ορφική Κοσμογονική Θεωρία- Η Διαλεκτική των Πάντων.

Τετάρτη 15 Απριλίου 2015

Μύθος & Νόημα:"Βίος & Άθλοι του Ηρακλή" - Σάββατο 18 Μαρτίου 2015

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/50/bf/25/50bf25bbb54808ae8da1baa3676cdb4b.jpgΣειρά Μαθημάτων
«ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ: Στοιχειώδης Εισαγωγή»
Εισηγήτρια: Μαρία Σίδερη
Μάθημα 8ο
"Ηρακλής - Τα πρώτα χρόνια"
Σάββατο 18 Απριλίου 2015, ώρα 12:30
Κόστος συμμετοχής: 5€
Ο πολυχώρος πολιτισμού «διέλευσις» διοργανώνει σε συνεργασία με την Μαρία Σίδερη, μια σειρά αυτοτελών μαθημάτων, με αντικείμενο τους Αρχαίους Ελληνικούς μύθους. Οι παραδόσεις των μαθημάτων πραγματοποιούνται δύο φορές τον μήνα (κάθε δεύτερο Σάββατο) και έχουν διάρκεια 2 ώρες.
Ο μύθος, η πρώτη αλλά και συνεχώς ανανεούμενη αφηγηματικά δομημένη έκφραση του ψυχοδιανοητικού ανθρώπου, εκπληρώνει με ανυπέρβλητη αισθητική τελειότητα και νοηματική πολυσημία την διάνοια, την φαντασία και τις στοχαστικές προσαρμογές όλου του ψυχολογικού μας Είναι.
Συνυφαίνοντας πραγματικά γεγονότα, ρεαλιστικά δεδομένα, με ψυχικές αντιδράσεις /μεταβιβάσεις οριακά έντονες και με τη μυσταγωγία στο άδηλο, το υπερβατικό και το Αληθινό, εισάγει τάξη φυσική και λογική κλίμακα σε σύνολα στοιχείων που δεν προσφέρονται σε άλλη ταξινόμηση. Τα γνωρίσματα του μύθου τον ανέδειξαν αναγκαία και διαχρονική ποιητική δύναμη διαπλαστική προσώπων και συλλογικοτήτων που δεν μπορεί να την υποστείλει ούτε ο χρόνος ούτε οι εκάστοτε νεωτερισμοί. Ζυμωμένος ριζικά με το εσώτερο Είναι μας ζει μέσα μας και ζούμε μέσα του. Είναι το ενδότερο «σκηνικό» ή «περιβάλλον» του ανθρώπου προς το οποίο προσαρμόζεται και στο οποίο ανάγεται ο πυρήνας της ύπαρξής του.

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Μύθος & Νόημα: "Βίος & Άθλοι του Ηρακλή" - Σάββατο 7 Μαρτίου 2015

http://asset.tovima.gr/assetservice/Image.ashx?c=13979672&r=0&p=0&t=0&q=100&v=1&s=1&w=1000«ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ: Στοιχειώδης Εισαγωγή»
Εισηγήτρια: Μαρία Σίδερη

Μάθημα 6ο
"Βίος & Άθλοι του Ηρακλή"
Σάββατο 7 Μαρτίου 2015, ώρα 12:30
Κόστος συμμετοχής: 5€
Ο πολυχώρος πολιτισμού «διέλευσις» διοργανώνει σε συνεργασία με την Μαρία Σίδερη, μια σειρά αυτοτελών μαθημάτων, με αντικείμενο τους Αρχαίους Ελληνικούς μύθους. Οι παραδόσεις των μαθημάτων πραγματοποιούνται δύο φορές τον μήνα (κάθε δεύτερο Σάββατο) και έχουν διάρκεια 2 ώρες.
Ο μύθος, η πρώτη αλλά και συνεχώς ανανεούμενη αφηγηματικά δομημένη έκφραση του ψυχοδιανοητικού ανθρώπου, εκπληρώνει με ανυπέρβλητη αισθητική τελειότητα και νοηματική πολυσημία την διάνοια, την φαντασία και τις στοχαστικές προσαρμογές όλου του ψυχολογικού μας Είναι.
Συνυφαίνοντας πραγματικά γεγονότα, ρεαλιστικά δεδομένα, με ψυχικές αντιδράσεις /μεταβιβάσεις οριακά έντονες και με τη μυσταγωγία στο άδηλο, το υπερβατικό και το Αληθινό, εισάγει τάξη φυσική και λογική κλίμακα σε σύνολα στοιχείων που δεν προσφέρονται σε άλλη ταξινόμηση. Τα γνωρίσματα του μύθου τον ανέδειξαν αναγκαία και διαχρονική ποιητική δύναμη διαπλαστική προσώπων και συλλογικοτήτων που δεν μπορεί να την υποστείλει ούτε ο χρόνος ούτε οι εκάστοτε νεωτερισμοί. Ζυμωμένος ριζικά με το εσώτερο Είναι μας ζει μέσα μας και ζούμε μέσα του. Είναι το ενδότερο «σκηνικό» ή «περιβάλλον» του ανθρώπου προς το οποίο προσαρμόζεται και στο οποίο ανάγεται ο πυρήνας της ύπαρξής του.

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

Ερωτώντας την Ιφιγένεια

https://parallhlografos.files.wordpress.com/2011/10/politics.jpgΣτο ανανεωτικό κλίμα που φάνηκε να γεννιέται  από την 26 Ιανουαρίου, κυρίως, στη χώρα μας μετά την αλλαγή που διεκδικεί το όνομα και την ουσία των δυνάμεων της Ζωής προς εκείνες της κοινωνικής και ψυχικής εντροπίας, δεσπόζουσα θέση –κλειδί του ψυχοδιανοητικού μας κόσμου είχε ο προεκλογικός δημόσιος  λόγος. Το άνοιγμα οφειλόταν πριν από όλα, στο ότι επιτέλους «έκλεισαν (δυστυχώς και κατ΄ανάγκην ίσως, μόνον προσωρινά, όπως έως σήμερα ήδη έχει αποδειχθεί), τα λογιστικά βιβλία» που μας καθήλωναν, στοχαστικά και ψυχικά σε «κενό απορίας-αφασίας». Η γλώσσα επανήλθε ως φωνή του Αληθινού/Πραγματικού στο όλο αφήγημα της οικονομίστικης/μονεταριστικής καταιγίδας αξιώνοντας την αγωνιστική ελπίδα ενάντια στον φόβο, κυρίως. Η ίδια ποιότητα ύφανε και τον μετεκλογικό λόγο της Νέας Κυβέρνησης, με στιγμή-καταλύτη την αναφορά του Πρωθυπουργού (δυο φορές) στην causa finalis της θυσίας της Ιφιγένειας, όπως και στην Ύβρι και στην Νέμεση.
Ο «ταμίας των ανέμων», ο Αίολος, γιόρτασε μαζί μας διαλύοντας με ανέμους σαρωτικούς την όντως σαθρών δομών  «ενότητα»  ολισθηρών χρηματοπιστωτικών παιγνιοτόπων των πάσης φύσεως ιδιοτελών κινήτρων πιστωτών μας. Η Ύβρις που αυτοί διέπραξαν συσπειρώθηκε και ήδη, η κυανώπις (μαυρομάτα) Νέμεσις κεντρίστηκε να σπεύσει.

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

Ο Διωγμός του Έρωτα

http://www.aggoureos.com/public/upload/images/51d4825c4eeeb_photoday-18-8-2011.jpg΄΄Σίβυλλα δε μαινόμενω στόματι αγέλαστα και ακαλλώπιστα και αμύριστα φθεγγομένη χιλίων ετών εξικνείται τηι φωνηι δια τοι θεόν΄΄

(Αλλά η Σίβυλλα με στόμα εκστατικό μιλάει δίχως να εξωραϊζει με γέλια και κομψότητες και αρώματα τα λόγια της . Η φωνή της διασχίζει τον χρόνο, φθάνει στο μέλλον∙ κι είναι λόγος θεού.)     
[Ηράκλειτος].

Λοιπόν , πλέοντας στο χάος της καθολικής αστασίας που κατασκεύασαν οι κυβερνήτες αυτού του ΄΄πλοίου των τρελλών΄΄, αυτής της χώρας, αυτού του καιρού, ας κρατηθούμε από την ανάμνηση εκείνου που υπήρξε σημείο στήριξης και ορμητήριο της ανθρώπινης Οντότητας και Ιστορίας∙ της Οντότητας και εξέλιξης του Κόσμου, επίσης. Ας κρατηθούμε κι ας ξεκινήσουμε από την ανάκληση του ερείσματος και πηγής κάθε Ζωής. Από τον ΄Ερωτα .
Αυτόν τον Πρωτόγονο, τον αβρό, που μέχρι το χτίσιμο των προσφάτων φραγμών αποκλεισμού του ΄΄έξω απο εμάς΄΄, μέχρι το στήσιμο των δοκάνων από τους ΄΄ανδραποδώδεις  θηρατές των πρόχειρων απολαύσεων΄΄ (Πυθαγόρας), διέσχιζε όλους - μα όλους - τους αιώνες, άφθαρτος κι αληθινός, γι’ αυτό και Ωραίος∙ αυτός, ο κομιστής της Αλήθειας, ο Θεός∙ εμπνευστής φωνών και αισθημάτων που απευθύνονται στο ασύνορο μέλλον. Αυτός, ο δωρητής του Φωτός, που άστραφτε στο επαναλαμβανόμενο συχνά - πυκνά εντροπικό Χάος και, στη συνέχεια ή ασυνέχεια του ίσως, στην δημιουργική Τάξη / Ρυθμό της ανθρώπινης περιπέτειας, ο ποιητής και σπορέας των αστραπών - σημείων μιας άλλης, σε κάθε περίπτωση ωραιότερης, δέσμης δυνατοτήτων ή δυνάμεων .

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Μαρία Ιωαν. Σίδερη : Περί Θεού Ασκληπιού (video)

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ «ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ»



melampous2-small   Ο μύθος είναι η αρχαιότερη αφηγηματικά δομημένη μορφή του ανθρώπινου Λόγου. Άλλωστε, μέχρι τα κλασσικά χρόνια, «μύθος» σήμαινε ακριβώς «λόγος». Οι σημασίες του λόγου «διάνοια» και «έκφραση» εκπληρώνονται μέσω του μύθου, που προσκομίζει ανυπέρβλητη αισθητική τελειότητα γλωσσική και στο περιεχόμενό του συνυφαίνει απροσμέτρητους καρπούς της διάνοιας, όπως είναι η μαρτυρία πραγματικών γεγονότων και η μυσταγωγία, εισάγοντας μια τάξη φυσική σε ένα σύνολο στοιχείων που δεν προσφέρεται σε καμία άλλη ταξινόμηση. Τα γνωρίσματα του μύθου τον ανέδειξαν αναγκαία και διαχρονική ποιητική, που δεν μπορεί να υποστείλει ούτε ο χρόνος, ούτε οι εκάστοτε νεωτερισμοί.
Απελευθερώνει τη φαντασία όσο και την εμπειρία του Ανθρώπου από τις αφετηρίες της εντελούς ύπαρξής του έως ένα ασύνορο μέλλον˙ υποστατοποιεί την ιδεολογική σύλληψη κοινωνικών οραματισμών όσο και τα άφθαρτα, ονειρώδη πρότυπα –τους αρχετύπους- που εμφωλεύουν στον ανθρώπινο ψυχισμό, επιζητώντας έκφραση, εξωτερίκευση, ανά-γνωση.
Έτσι, η δυναμική των τελευταίων αυτών, ιδίως, μεταβάλλεται από ζοφερή και όλκιμη «ιλύς» στα μυχαίτερα της ψυχικής κλίμακας, σε συνδετικό, θετικό ιστό, που συμπλέκει το συλλογικό φαντασιακό, καθιστώντας έτσι δυνατή και την κοινωνική αλληλουχία και σύμπραξη.
Προάγοντας καίρια την προσωπική κάθαρση από συσσωρεύσεις ανέκφραστων, άγνωστων ή αναπόφαντων στοιχείων, εξυγιαίνει και το κοινωνικό σύνολο, του οποίου μέλος είναι κάθε πρόσωπο. Έτσι, και οι μονάδες και το σύνολο των ανθρώπινων συλλογικών σχημάτων, σώζονται από την ψυχοπνευματική, «εκ των έσω», κατάρρευση. Η ανθρώπινη φύση διαπλάθεται από τον μυστικό αυτό κόσμο προαιώνιων στοιχείων άδηλων για το Εγώ ψυχικών διεργασιών, που καθορίζουν την εξέλιξη και της προσωπικότητας, αλλά και τις κοινωνικές δράσεις και αντιδράσεις και τη σύνδεσή μας με το πλήθος των ποικίλων θεσμών, των δεσμών που συνάπτουν την ψυχή του Ανθρώπου με τον αρχέγονο ψυχισμό της ανθρωπότητας, με το προαιώνιο πνεύμα.

Μύθος & Νόημα: Στοιχειώδης Εισαγωγή - Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgj2c8CRhqhs-_5OkSAaJyOIwSD-NfAqnLApFIoMQq6JFbZjPfgEVdwQ3NclfhyjMSUfzmDSodVbXUtDruopso8eIrnOljbM93Sq906ZeNgCXHE2cRCxsiXlJYH1gw5RZEzRASGd0gNEczU/s1600/Hercules_Star.jpg
Μέρος 2ο
"Ο Ιδαίος Ηρακλής"
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015, ώρα 12:30
Κόστος συμμετοχής: 5€
Ο πολυχώρος πολιτισμού «διέλευσις» διοργανώνει σε συνεργασία με την Μαρία Σίδερη, μια σειρά αυτοτελών μαθημάτων, με αντικείμενο τους Αρχαίους Ελληνικούς μύθους. Οι παραδόσεις των μαθημάτων πραγματοποιούνται δύο φορές τον μήνα (κάθε δεύτερο Σάββατο) και έχουν διάρκεια 2 ώρες.
Ο μύθος, η πρώτη αλλά και συνεχώς ανανεούμενη αφηγηματικά δομημένη έκφραση του ψυχοδιανοητικού ανθρώπου, εκπληρώνει με ανυπέρβλητη αισθητική τελειότητα και νοηματική πολυσημία την διάνοια, την φαντασία και τις στοχαστικές προσαρμογές όλου του ψυχολογικού μας Είναι.
Συνυφαίνοντας πραγματικά γεγονότα, ρεαλιστικά δεδομένα, με ψυχικές αντιδράσεις /μεταβιβάσεις οριακά έντονες και με τη μυσταγωγία στο άδηλο, το υπερβατικό και το Αληθινό, εισάγει τάξη φυσική και λογική κλίμακα σε σύνολα στοιχείων που δεν προσφέρονται σε άλλη ταξινόμηση. Τα γνωρίσματα του μύθου τον ανέδειξαν αναγκαία και διαχρονική ποιητική δύναμη διαπλαστική προσώπων και συλλογικοτήτων που δεν μπορεί να την υποστείλει ούτε ο χρόνος ούτε οι εκάστοτε νεωτερισμοί. Ζυμωμένος ριζικά με το εσώτερο Είναι μας ζει μέσα μας και ζούμε μέσα του. Είναι το ενδότερο «σκηνικό» ή «περιβάλλον» του ανθρώπου προς το οποίο προσαρμόζεται και στο οποίο ανάγεται ο πυρήνας της ύπαρξής του.
Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας και η αληθής νοηματοδότησή της προϋποθέτουν την κατανόηση της γνήσιας σημασίας του μύθου που, ως ανταπόκριση, μας καθιστά ικανούς γνώστες τόσο του «ταυτού» όσο και του «ετέρου».
Απελευθερώνοντας τη φαντασία και την εμπειρία του ανθρώπου από τις αφετηρίες της εντελούς ύπαρξής του έως ένα ασύνορο μέλλον, υποστασιοποιεί την ιδεολογική σύλληψη κοινωνικών οραματισμών όπως και τα άφθαρτα, ονειρώδη πρότυπα – τους αρχετύπους- που εμφωλεύουν στον ανθρώπινο ψυχισμό επιζητώντας έκφραση και ανά-γνωση.

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2015

Σειρά Μαθημάτων - Μάθημα 5ο «ΟΙ ΗΡΑΚΛΕΙΣ – Ο Κύκλος των μεγάλων ηρώων»

http://organon.pa-sy-a.gr/qeomaxia_hraklhs_03_(516p)_(12%25).jpg"Οι Ηρακλείς - Ο κύκλος των μεγάλων Ηρώων"

Σειρά Μαθημάτων
«ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ: Στοιχειώδης Εισαγωγή»
Εισηγήτρια: Μαρία Σίδερη

Μάθημα 5ο
«ΟΙ ΗΡΑΚΛΕΙΣ – Ο Κύκλος των μεγάλων ηρώων»

Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2015

 
Ο πολυχώρος πολιτισμού «διέλευσις» διοργανώνει σε συνεργασία με την Μαρία Σίδερη, μια σειρά αυτοτελών μαθημάτων, με αντικείμενο τους Αρχαίους Ελληνικούς μύθους. Οι παραδόσεις των μαθημάτων πραγματοποιούνται δύο φορές τον μήνα (κάθε δεύτερο Σάββατο) και έχουν διάρκεια 2 ώρες.


Ο μύθος, η πρώτη αλλά και συνεχώς ανανεούμενη αφηγηματικά δομημένη έκφραση του ψυχοδιανοητικού ανθρώπου, εκπληρώνει με ανυπέρβλητη αισθητική τελειότητα και νοηματική πολυσημία την διάνοια, την φαντασία και τις στοχαστικές προσαρμογές όλου του ψυχολογικού μας Είναι.

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΧΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟΥ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWMoZBYQU4ZVETGYz_LGfTb_HiOuZQel23rGmiyYEqtk0At_tlwzOQZLHCYw8-F7VxsKRFp0OFRZjzhbC1IunWxmZDl2D5P_hyphenhyphen9sM3QuND9P5e9rfo5xvXBr7saOnuu_4iKryiLfQDbPY/s320/programatismos-uposiniditou-me-delfika-paragkelmata.pngΗ Εποχή μας, ιδίως κατά την τρέχουσα, μεταβιομηχανική περίοδό της, έχει ως επιστέγασμα της σκιώδους, δίχως θεμέλια, δομής της, την ψυχική ερήμωση και την κοινωνική αποσάθρωση. Τα πάντα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, βρίσκονται σε μια σκαλινή διάρθρωση, μια ασταθή ισορροπία, άσχημα, στρεβλά, ετοιμόρροπα, σε πανανθρώπινη κλίμακα, σε πλανητική διάπτυξη.

Ο καθοριστικός του αποτελέσματος αυτού, τρόπος, δεν είναι η ωμή βία, τα όπλα ή τα αναγκαστικά διατάγματα - αν και δεν έλειψαν ούτε αυτά.

Είναι η διάχυση, η διασπορά, η νεφελώδης εγκατάσταση μιας καθολικής πνευματικής συγχύσεως, που έχει ως άμεσες συνέπειες την αδυναμία σχηματισμού και εκφράσεως γνώμης, απόφασης, συνεπώς και την αδρανοποίηση, την ανικανότητα δραστικής, εργώδους πρακτικής, τόσο στο κοινωνικό, όσο και στο προσωπικό πεδίο. Τα παραπάνω, ο τρόπος, δηλαδή, και τα αποτελέσματά του, που έχουν φέρει την ανθρωπότητα σε μια πρωτοφανή, τερατική μεταλλαγή, καθολική αλλοίωση σε βάθος της ανθρώπινης ουσίας και συμπεριφοράς, επιτυγχάνονται από πλήθος μέσων που ανήκουν στην όλη σκιώδη, α-δομική, ολιστική και ανεπαίσθητη μορφολογικά κατασκευή που επωνομάζεται «Νέα Τάξη Πραγμάτων», «Παγκοσμιοποίηση», «Νέα Εποχή» κ.τ.ο. - ή και Matrix. Το πρωτεύον φαινόμενο της, αυτός ο «λευκός ήχος» άμετρων, έκμετρων και απειρόπληθων κατηγορικών λόγων, άλλοτε φέρεται ως προερχόμενος από επίσημες, κεντρικές θύρες, άλλοτε πάλι, και ταυτοχρόνως, από παράπλευρες πηγές που αντιπροσωπεύουν - όλες μαζί - το  «πνεύμα» αυτών των παράδοξων καιρών. Και τούτο το «πνεύμα», συνίσταται στην ολόπλευρη απόσβεση της κριτικής σκέψεως.

ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ

http://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2011/05/evangelio_1_blur_2.jpgΗ Εμπειρία, η σκέψη και η γλώσσα βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπιδραστικότητα. Αποδίδοντας την καθολική σχέση: θέση-αντίθεση-σύνθεση, στον ανθρώπινο τρόπο αναλογεί η σχέση: ψυχή<->πνεύμα<->λόγος ή /και: ύλη, πνεύμα, πράξη. Η σχέση αυτή διέπει τη στάση και τον τρόπο ζωής τόσο κάθε μεμονωμένου ατόμου/προσώπου, όσο και τη στάση και τρόπο ζωής λαών και Εθνών.

Ο Χέγκελ[1] στη «Φαινομενολογία του πνεύματος» λέγει το εξής: Κατά περιόδους το πνεύμα ενός Έθνους διεκδικεί την Οικουμένη, εγκαθίσταται σ' αυτήν και καθορίζει το ιστορικό γίγνεσθαι. Μάλιστα ο Χέγκελ διακρίνει, καθορίζει ρητώς, κάποιες τέτοιες περιόδους πνευματικής επικυριαρχίας. Αναφέρει ότι πρώτα ήσαν οι Έλληνες, ύστερα οι Ρωμαίοι, ύστερα οι Εβραίοι. Τα ενεργήματα που απαριθμεί ο Χέγκελ ως αίτια και αποτελέσματα της πνευματικής- περιοδικής, πάντως, όσο και παροδικής, αφού αναφέρεται στην εξ ορισμού «ρευστή» ιστορία «ολοποίησης» του πλανήτη, δίνουν στη διαπίστωσή του τη δυνατότητα να φανεί πειστική. Υπάρχει όμως και μια παραπέρα μεγάλη έκταση προβληματισμού πάνω σ' αυτό το θέμα. Από εκεί μπορεί π.χ. να προκύψει η ερώτηση: «Ποιού λαού η σκέψη και η πρακτική αρμόζει στην θεμελιακή ανθρώπινη φύση, στην άχρονη ουσία αυτού του όντος;». Η απάντηση όπως προαλείφεται όχι μόνον από τον βαθμό (ποσόν) του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, όσο από την ισχύ της πανανθρώπινης επιδοκιμασίας, θα είναι: «των Ελλήνων». Αυτή η ερώτηση και η απάντηση υποδεικνύονται ισχυρές και αληθείς από την ίδια την αδιάπτωτη επίδραση της Ελληνικής σκέψης και των Ελληνικών προτύπων, γενικά και διαχρονικά. 

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΗ

https://anotherchristianblog.files.wordpress.com/2011/11/old-bible-christians-and-politics.jpg?w=428&h=285Η χώρα μας είναι λαμπερή, απλή και σαφής σαν θεώρημα. Γι' αυτόν το λόγο, η διαφορά μεταξύ Έλληνος και βαρβάρου, δεν είναι μόνο η γλωσσική, το πώς ακούγεται, δηλαδή, ως αισθητική παραδοξότητα στ' αυτιά των Ελλήνων η γλώσσα των βαρβάρων. Είναι, κυρίως η ουσία, η θέση, κατά την οποία βλέπει και ερμηνεύει ο ένας ή ο άλλος το Είναι και το Εγώ μέσα στο Είναι. Αξιωματικά, ακόμη και εκείνα που φαντάζουν απολύτως αφηρημένα ή άδηλα ή αόριστα, αδιατύπωτα, ο Έλληνας, θέλει να τα διερμηνεύει μεθοδικά.  Να αντλεί δηλαδή, και να διατυπώνει ένα νόημα, το οποίο δεν είναι αυθαίρετο, αλλά ως σημασία το προσλαμβάνει από την πηγή εκπομπής του, από το όν το οποίο εμφανίζεται εμπρός του, μέσα  από το σημαίνον του φαινόμενο, λέξη, μορφή, αινιγμό.......

Προσπαθεί λοιπόν να το κατανοήσει- και αυτή η προσπάθεια επιτυγχάνει πάντοτε, αν όχι σε απόλυτο βαθμό (αυτό είναι αδύνατον και για τον λόγο των συνεχών και πολλών διαφυγών της Αλήθειας από το φάσμα των φαινομένων), πάντως σε βαθμό ικανοποιητικό. Του δίνει νόημα και το καθιστά από αντικείμενο αφηρημένο, αόριστο, ασαφές, απροσδιόριστο κ.λπ., υποκείμενο συνειδησιακής στοιχείωσης, αληθές, πραγματικό, Ον, υπαρκτό.

Ο ΟΡΦΕΑΣ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ... ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΕΣ



http://www.anatasistinpella.gr/images/anatasi_stin_pela/slides/dreamstimefree_enthusiasm.jpgΟ ΟΡΦΕΑΣ (Ορφική Φιλοσοφία) ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (η αληθινή)

Πρέπει να ανησυχούμε! Κάτι περισσότερο: πρέπει να υπερβούμε το σκάμμα της ανησυχίας και να περάσουμε στον εφαλτήρα της αντιδράσεως. Με πρώτο και κύριο σκοπό την αφύπνιση.

Πρέπει, δηλαδή, να ξυπνήσουμε. Επειδή τώρα μοιάζουμε με τους κοιμισμένους και τους αποκαμωμένους που ήδη εκραύγαζε, όμοιος με τη Σίβυλλα του, με άγρια φωνή και αφτιασίδωτη- ένθεη δηλαδή - ο Ηράκλειτος. Εκραύγαζε για να ξυπνήσουν οι πολλοί. (απόσπασμα 73: «ου δεί ωσπερ καθεύδοντας ποιείν και λέγειν» μτφρ.  δεν πρέπει να ενεργούμε και να μιλούμε σαν κοιμισμένοι, και απ. 89: «τοις εγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι, των δε κοιμωμένων έκαστον εις ίδιον αποστρέφεσθαι» μτφρ. για τους ξυπνητούς ο κόσμος είναι ένας και κοινός, ενώ οι κοιμισμένοι στρέφονται καθένας στον κόσμο του). Και τότε, λοιπόν, υπήρχαν οι κοιμισμένοι. Τότε, που από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, όσο κι αν αυταπατάται για την.... «πρόοδο» και την «εξέλιξη» που έχει δήθεν πετύχει η ανθρωπότητα και τον «λαμπρό πολιτισμό» μας των καλωδίων και των εργαστηρίων, ήταν μια εποχή, ασύγκριτης προς τη σημερινή, ευρωστίας για τον άνθρωπο. Ευρωστίας πνευματικής, προ πάντων. Και για να αρχίσει να διαλύεται και τούτο το παραισθησιογόνο νέφος που πολλοί, με κίνητρα κάθε άλλο παρά ευγενικά, απλώνουν, το πνεύμα δεν είναι κάτι που εναντιώνεται στην ύλη. Είναι , αντιθέτως, ως ουσία, εκείνη η μορφή ενέργειας που συνέχει από μέσα την ύλη, της προσδίδει είδος, μορφή. Μορφή βιώσιμη, άρτια, εξελίξιμη, ικανή και λειτουργική. Επειδή το πνεύμα ,  που συνάπτεται προς την Μήτιν, την πολύτροπη Νόηση, ως κύριο κατηγόρημά της έχει την κριτική ικανότητα.

Η ΜΥΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΗΡΩΟΣ


http://news247.gr/eidiseis/article1560504.ece/BINARY/w460/mko03012012.jpgΜπορούμε να θεωρήσουμε ως απολύτως πραγματική την τάσι των ανθρώπων και, ίσως, όχι μόνον αυτών μεταξύ των εμβίων όντων, προς υπέρβασιν των δυνάμεων εκείνων που απαιτούνται για την απλή επιβίωσί τους. Υπάρχει, όπως φαίνεται και από ωρισμένες καταπληκτικές περιπτώσεις, μια «αχθοφόρος ορμή» μέσα στον καθένα που έχει κάτι να υπερασπίση χωρίς ενδοιασμούς. Αυτό προϋποθέτει πίστι σε σταθερές αξίες ή (και) φαντασιακή, υποκειμενική εμπλοκή σε βάθος, που το αντικείμενο (υλώδες ή νοητό) της προστατευτικότητός μας σημαίνει ή προκαλεί. Έτσι, μπορούν να παρατηρηθούν εξαιρετικοί και συνεχόμενοι τρόποι ζωής, προς την προώθησι ενός ιδανικού ζητήματος, είτε ανάλογες στιγμιαίες συμπεριφορές ανακλαστικές αντιδράσεις-επεμβάσεις σε αιφνίδια εξωτερικά γεγονότα, που συνήθως απειλούν πρόσωπα ή πράγματα που κάποιος έχει προσλάβει στην ηθική του σφαίρα ως αγαθά.
Στην περίπτωσι που παρουσιάζεται μια διαρκής και σταθερή, πάνω από το κοινό μέτρο συμπεριφορά εκ μέρους κάποιων ανθρώπων, οι πιθανότητες να χαρακτηρισθούν αυτοί ήρωες, είναι πάρα πολλές. Στην περίπτωσι πάλι που κάποιος αντιδρά ανακλαστικά ή για περιωρισμένο χρόνο σε έναν εξωτερικό κίνδυνο ή απειλή προς το ηθικώ νομιζόμενο αγαθό, υπερβαίνοντας τα συνήθη όρια δυνάμεως-αποτελέσματος, τότε γίνεται λόγος για ηρωϊκή συμπεριφορά. Αυτές είναι οι δύο κύριες μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται το, κατά την άποψη πολλών, ενυπάρχον στην πλειονότητα των ανθρώπων ηρωϊκό στοιχείο.